چه خوب می شد اگر صداقت آخرین حرف دل انسان بود

خدایا !

گلبرگ های روحم با شبنم یاد تو معطر می شوند . ریشه هایم را تا خاک درگاهت دوانده ام تا هستی بگیرند .

خدایا !

زندگی ام را به تیرگی ابرهای خزان زده مخواه ، نگاهت را به دستان خالی و قلب فسرده ام ببخش تا امید  فصل پنجم  باشد .


نوشته شده در تاريخ سه‌شنبه ۱۳۸۸/٤/٩ توسط ژنیک
درباره وبلاگ
نويسندگان
آرشيو مطالب
صفحات جانبي



قالب وبلاگ