چه خوب می شد اگر صداقت آخرین حرف دل انسان بود

از دریچه ای سبز به خانه ام آمد

عشــــــــــــــــــــــق

عطر گلبرگ صبح می داد و

زیبایی تو را

بر تاقچه ی بی طاقت پنجره

باران می بارید...

نشست، از دریا خبری نبود

تنها از بوسه و لبخند تو به دنیا آمد

و مثل همه ی نوزادان گریست.


نوشته شده در تاريخ سه‌شنبه ۱۳۸۸/٦/۱٧ توسط ژنیک
درباره وبلاگ
نويسندگان
آرشيو مطالب
صفحات جانبي



قالب وبلاگ