چه خوب می شد اگر صداقت آخرین حرف دل انسان بود

هرکس از من خواست با او باشم از من دور شد

مهربانی دید و از این لطف من مغرور شد

خواستم با او بمانم تا ابد همراهشان

دیدم اما هرچه گفتم به او در گور شد

کاش می شد قلب وسعت می گرفت

شمع با پروانه الفت می گرفت

کاش می شد در پس احساسها

خنده ها از اشک سبقت می گرفت

کاش می شد از الفبای وجود

"عین"   و   " شین"    و  " قاف "  نشات می گرفت


نوشته شده در تاريخ سه‌شنبه ۱۳۸۸/٦/۱٧ توسط ژنیک
درباره وبلاگ
نويسندگان
آرشيو مطالب
صفحات جانبي



قالب وبلاگ