چه خوب می شد اگر صداقت آخرین حرف دل انسان بود

ترسی از باده ندارم که برد فردا را                          تا که فریاد زند نام من رسوا را

تو می آیی که غزلها همه سرمست شوند             تا چراغان کنم از چهره ی تو شبها را

بوی عطر تنت باز مرا مست کند                           تا تعبیر کنم خواب خوش رویا را

کجا می رسد این صبح اگر بی خورشید                 تب زخمی ببرد قافله ی یلدا را

تو می آیی که غزلها همه سرمست شوند             آسمان سجده کند بوسه زند دریا را

 


نوشته شده در تاريخ یکشنبه ۱۳۸۸/٥/٤ توسط ژنیک
درباره وبلاگ
نويسندگان
آرشيو مطالب
صفحات جانبي



قالب وبلاگ