چه خوب می شد اگر صداقت آخرین حرف دل انسان بود

من تو را دوست دارم چونکه: محکومم به درک فلسفه ی حیات ؛ چونکه زندگی مرا رها نمی داردو من ناگزیر به ادامه ی آنم ...

من تو را دوست دارم چونکه: می خواهم با باران ببارم ؛ با باد آه بکشم ؛ رنج جوانه زدن را بچشم تا شاید بهار را دریابم...

من تو را دوست دارم همچون: نوازش آفتاب بر پیشانی کوهستان ... همچون نوازش پیکر نارونها توسط باد...

 


نوشته شده در تاريخ چهارشنبه ۱۳۸۸/٧/۸ توسط ژنیک
درباره وبلاگ
نويسندگان
آرشيو مطالب
صفحات جانبي



قالب وبلاگ